De pijn van Pandits

Pandits worden vaak gezien als buitenstaanders, mensen die af en toe een puja en katha komen houden of mannen die in de mandir wekelijks prediken. In feite zijn zij veel meer dan dat. Zij zijn de spirituele vaders van de Sanatan Dharmi families die naar de mandir komen en pujas thuis houden.

Net zoals alle vaders zijn de pandits dan ook heel trots op als families groeien en voorspoed hebben. Dat is waarvoor de pandits bidden en pujas houden. Het is geweldig om te zien dat mensen vooruit gaan in het leven, en steeds een beter bestaan voor zichzelf als ook hun kinderen creëren. Een pandit praat dan met trots over deze gelovigen die de Dharm in hun leven toepassen en zo Gods zegen in hun leven meemaken.

Net zals alle vaders doet het de pandits dan ook pijn om te zien als deze families in verval raken en kapot gaan. Het is triest om te zien dat de kinderen en ouders vervreemd raken van elkaar en de Dharm. Zulke families mogen misschien bij elkaar blijven, maar zijn intern toch nog gebroken. Tussen deze breuken komen alle soorten slechte invloeden van de Adharm naar binnen om vooral de jongeren te corrupteren. Zij hebben die bescherming niet dat een huis vol liefde, begrip en openheid biedt. Zij zijn dan niet bestand tegen propaganda van de tv, muziek, Internet en slechte vriendenkringen.

Het leven van zulke jongeren kan zo makkelijk geruïneerd worden door slechte keuzes die ze maken en geen kant waar ze op kunnen om juiste steun en advies te krijgen. Er is geen vertrouwen voor de ouders en vaak weten de ouders er pas over als het te laat is. De jongeren kunnen misschien wel naar vrienden voor advies, maar dat is maar gering. Zij hebben die support dat ze zouden krijgen uit de wijsheid en stabiliteit van ouders niet. Dit zijn wij vaak in de maatschappij van nu. En de betreurenswaardige resultaten zien wij ook dagelijks.

Zelfmoord, poging tot zelfmoord, weglopen van huis, vastraken in drugs of alcoholverslaving, diefstal en andere wandaden zijn allemaal normale zaken geworden. Dit is het resultaat van geen structuur en bescherming. Zonder sterke wortels hebben kinderen niets om op te bouwen. Dit alles zien wij pandits dagelijks. Het lijkt alsof wij niets kunnen doen ertgegen. Maar dat is niet waar. Wij kunnen een steun vormen voor de jongeren. Als zij vanaf een jonge leeftijd leren over de rol van een pandit in hun leven, dan is het heel makkelijk voor hen om naar een pandit te stappen als zij niet bij hun ouders terrecht kunnen. Pandits moeten ook de jongeren in de mandir benaderen om hen duidelijk te maken dat zij bij de pandit terecht kunnen voor problemen. Een pandit is er niet alleen om een puja of katha te houden.

Deze pijn die pandits dagelijks voelen zal pas verdwijnen als pandits zelf de stappen nemen om het publiek te bereiken op een persoonlijker niveau. Hun pijn zal door blijven bestaan zolang de pijn en verdriet in de harten van jongeren niet worden vervangen met hoop en vertrouwen in de Dharm. Het is de primaire taak van ouders om dat te doen, maar als zij falen, dan moeten de pandits ingrijpen.

De zware verantwoordelijkheid die bij de ouders ligt

De zware verantwoordelijkheid die bij de ouders ligt
Het is erg om te zien dat er ouders zijn die hun verantwoordelijkheid als ouders niet serieus genoeg nemen en daardoor hun kinderen geestelijk kapot maken. Ouders van nu moeten beseffen dat het hun levenstaak is om ervoor te zorgen dat hun kinderen mentaal en fysiek sterk genoeg zijn om deze wereld aan te kunnen. Maar dat gebeurt over het algemeen niet.

Dagelijks is te zien hoe zogenaamde Hindu-ouders hun kinderen psychisch kapot maken met stressvolle situaties thuis. Door onderling ruzie te maken en de kinderen de dupe te maken van persoonlijke frustraties uit hun eigen leven, lijden deze kinderen aan een ernstige tekortkoming. Zij krijgen de kans niet om op te groeien in een omgeving waar ze liefde, respect, eenheid, kracht en de Dharm ervaren. Dit, terwijl zij volgens Sanatan Dharm, er recht op hebben.

De kinderen van wie deze rechten worden ontnomen, zullen allen opgroeien tot mensen met een ernstige handicap. Leven met zo een tekortkoming zal hen een gevoel van leegte geven dat zij dan zullen willen vullen met al het slechte dat deze maatschappij hen al te graag zal bieden. Roken, drinken, drugsgebruik, omgang met criminelen, seksuele activiteiten op jonge leeftijd, kinderen verwekken voor het trouwen.

Zulke kinderen zullen mentaal niet sterk zijn om weerstand te bieden tegen het slechte (de kaliyuga), dat buiten veel invloed heeft. Zij zullen moeite hebben om sterk te kunnen staan wanneer er moeilijkheden in hun leven komen. Dagelijks zijn zulke “gehandicapte” jongeren en zelfs ouderen te zien in deze maatschappij. De schuld zit bij hun ouders die hun niet datgene hebben gegeven waar de kinderen op recht hebben. De ouders hebben hierdoor niet alleen hun Dharm niet gevolgd, maar hebben ook het Hinduvolk schade toegebracht door de komende generatie Hindujongeren niet de nodige gereedschappen te geven, opdat zij hun Dharm kunnen uitvoeren en goed zullen functioneren in de maatschappij.

Ouders kijken meer naar prestaties op school en denken dat eten, slapen en school het leven van de kinderen hoort te vullen en voorbereiden. Dit heeft als gevolg dat de kinderen hun sociale leven zullen vullen met die mensen, die niet per se de Dharm volgen. Zo zullen kinderen stapsgewijs verder verwijderd raken van hun familie, familieverantwoordelijkheden, en hun eigen Dharm.

Ouders van nu moeten heel serieus zoeken in hun eigen ziel en beseffen dat wanneer zij kinderen op aarde zetten, zij ook verantwoordelijk zijn voor deze kinderen en hun hele toekomst. Deze kinderen zijn misschien kinderen van de ouders, maar zij behoren tot het Hinduvolk en tot Bhagvaan. Als de ouders hun kinderen niet goed opvoeden en niet de nodige psychologische en Dharmische ondersteuning geven begaan zij een grote zonde.

Ik bid dat de toekomstige ouders deze fouten niet zullen maken en zich wel op de Dharmische wijze zullen gedragen en hun kinderen goed zullen opvoeden. Daarvoor leven ouders, dat is hun offer aan Bhagvaan en de maatschappij.

Vrijheid om kritiek uit te drukken op religie

Een van de beste eigenschappen van Sanatan Dharm is de mogelijkheid om erover te praten en de Dharm te vergelijken met andere religiën. Al duizenden jaren zijn onze pandits, en rishis bezig met het bespreken, debatteren en filosoferen over de verschillen tussen de religiën met de vertegenwoordigers van andere gedachtegangen.

Eerlijkheid, openheid, vriendelijkheid en respect voor uzelf en de ander zijn heel belangrijk om een goed gesprek over religie te voeren. Er is geen religie waarbinnen er geen wandaden zijn gepleegd door zogenaamde volgers van de religie. Als deze zaken worden aangehaald moet men er eerlijk mee omgaan. Het belangrijkste probleem van de discussies van de laatste tijd is het bespreken van het mohammedanisme ten opzichte van andere religiën.

Het is heel duidelijk geworden dat het bespreken of kritiek leveren op de mohammedaanse gedachtegang u in problemen zal brengen. Dit is het product van het continue terrorisme dat op verschillende maatschappelijke vlaktes wordt uitgevoerd. Op straat, op het Internet, op tv, in de klas op school en zelfs op het werk voelen mensen zich bedreigd als ze kritiek uiten over islam tegen mohammedanen.

Sommige mensen vergeten menselijkheid als ze praten over hun religie. Men kan niet tegen kritiek en wil niet inzien dat er mensen zijn die anders willen denken. Als iemand niet wilt meedenken met uw religie dan hoort dat volgens uw religie geen probleem te zijn.

In Sanatan Dharm denken wij hier heel makkelijk over. Ieder mens is verantwoordelijk voor zichzelf, zijn eigen daden, gedachten en keuzes. Iemand die Sanatan Dharm niet volgt zal Bhagvaan (God, de Almachtige) niet kunnen bereiken. Maar het is zijn eigen spirituele en intellectuele evolutie die hem ertoe zal brengen om de Dharm op de juiste manier te volgen. Geen ander mens kan die persoon ertoe brengen om de Dharm te volgen. Ieder mens moet daar zelf welwillend voor kiezen.


Zolang die persoon kritiek heeft op of niet wilt geloven in de Dharm staat hij aan de zogenaamde andere kant en daar heb ik dan niets mee te maken. Moet ik mij daardoor bedreigd of beledigd voelen? Nee, deze persoon heeft dan die persoonlijke relatie met God niet, die ik wel heb kunnen krijgen via de Dharm.

Dit is natuurlijk een probleem voor die mensen die een schijnrelatie hebben met God, omdat ze ergens toch weten dat hun religie nergens op slaat. Iedere vorm van kritiek of twijfel is dan een gevaar, omdat hierdoor de schijn wordt verwijderd. Dit is een ongezonde sfeer om intellectueel en religieus in te groeien.

Er zijn hier genoeg voorbeelden die dienen als bewijs dat men wakker moet worden en zulk terrorisme moet bestrijden. Kijk maar naar de twee studenten die in Amerika werden aangereden omdat ze een discussie hadden over de mohammedaanse religie met een taxi chauffeur.
Een link naar dat verhaal is: http://www.foxnews.com/story/0,2933,252783,00.html

Sanatan Dharm leert ons tolerantie. Dit is iets heel anders dan acceptatie. Omdat iemand het niet eens is met of kritiek heeft op onze Dharm, betekent het niet dat wij zijn gedachtegang moeten accepteren of ons bedreigd moeten voelen erdoor. Wij tolereren hem en proberen, indien wij het de moeite waard vinden, die persoon een beter beeld te geven van de Dharm, hem uit te leggen hoe wij het zien. Dit kan met respect en menselijkheid gebeuren.

Nu is de tijd gekomen voor religieuze leiders om hun mensen te leren hoe zij moeten praten en reageren tegen anderen op een menselijke manier met wederzijds respect in plaats van zaadjes van geweld te plaatsen in de harten van de volgelingen.
Pandits, Paters, Imams zijn mannen met een zware verantwoordelijkheid. Het wordt tijd dat ze zich zo beginnen te gedragen.

Eerste post

Ram Ram en welkom op deze blog site.
Hier zullen we wat gedachten bespreken over Sanatan Dharm.